ಆಂಟಿ ಎನ್ನುವ ತುಂಟಿಯ ಬಗ್ಗೆ..........

        ಈ  ಆಂಟಿ ಅನ್ನೋ ಪದ ಕೇಳಿದ್ರೆ ಏನೋ ಮುಜುಗರ ಕಣ್ರೀ... ಈ ನಮ್ ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲಿ ಯಾರ್ ನೋಡಿದ್ರೂ ಆಂಟಿ ಅಂತಾನೆ ಸಂಭೋದನೆ ಮಾಡ್ತಾರಲ್ಲಾ, ಇವ್ರಿಗೇನ್ ಅಷ್ಟೂ ಗೊತಾಗಲ್ವೇನ್ರೀ ನಾವಿನ್ನು ಹುಡ್ಗೀರು ಅಂತ...!! ನಮ್ಕಿಂತ ಎಷ್ಟೋ ದೊಡ್ಡ ಮಂದಿ ನಮ್ಮನ್ನ ಆಂಟಿ ಅಂತ ಕರೆದ್ರೆ ನಮ್ಮ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೇಗಾಗಿರಬೇಡ....! 

        ಬಿಡಿ ಈಗ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬರೋಣ... ಈ ದೊಡ್ಡ ಸಿಟಿಗಳಲ್ಲಿ ಆಂಟಿಯರಂಥ ಆಂಟಿಯರು ಹೇಗಿರ್ತಾರೆ...? ಕೇಳ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೇ ನಿಮ್ಗೆ ಕಣ್ಣ್ಮುಂದೆ ಒಂದು ಆಂಟಿಯರ ದಂಡೇ ಬಂದಿರುತ್ತೆ ಅಲ್ವೇ...?! ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿ ತಿನ್ನಲಾರದೆ ಹೋಟೆಲ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಮೆಲಕು ಹಾಕುತ್ತಿರುವ ಶ್ರೀಮಂತ ಆಂಟೀರು (ನಮ್ಮ ಊರಿನ ಎಮ್ಮೆಗಳಂತೆ...!), ಸಂಜೆ ಆಯಿತೆಂದರೆ ಒಂದೇ ಒಂದು ಚಾಟ್ಸ್ ಅಂಗಡಿಯನ್ನೂ ಬಿಡದಂತೆ ಮೇಯುತ್ತಿರುವ (ಪತಿ, ಮಕ್ಕಳನ್ನೊಡಗೂಡಿ) ಗಜಗಾಮಿನಿಯರು ಹೊತ್ತು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೇ ಅಕ್ಕ-ಪಕ್ಕದವರೊಡನೆ ಕಟ್ಟೆ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಲಲನೆಯರು, ತಮ್ಮ ಪತಿಯನ್ನು ಕಪಿಮುಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಂಡ ಹಿಡಿಂಬೆಯರು...... ಹೀಗೇ ನಿಮ್ಮ ಯೋಚನಾಲಹರಿ ಹರಿಯುತ್ತಿದೆ ಅಲ್ಲವೇ....!?

        ಈ ಹೋಂ ಮೇಕರ್ ಎಂದು ಕರೆಸಿಕೊಂಡು ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇರುವ ಆಂಟಿಯರ ಹಾಡು-ಪಾಡು ಇದಾದರೆ, ಇನ್ನು ವರ್ಕಿಂಗ್ ವುಮನ್ ಎನಿಸಿಕೊಂಡವರದು ಬೇರೆಯದೇ ಥಿಯರಿ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ, ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಅಲ್ಲಿಯೂ ಗೇಯ್ದು, ಸಂಜೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದೂ ಕೂಡ 'ನಾನೇಕೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲಿ.... ನಮಗಾಗೆ ಅಲ್ವೇ ಈ ತಿಂಡಿ-ಪಂಡಿ ಅಂತ ಜನ ಮಾರ್ಕೊಂಡಿರೋದು... ಅವರಿಗೂ ಹೊಟ್ಟೆ ಪಾಡಾಗಬೇಕಲ್ಲವೇ ಪಾಪ... ಬನ್ನಿ ಹೋಗೋಣ ತಿನ್ನೋಕೆ..' ಇದು ಇವರ ಅಂಬೋಣ! ಒಂದೇ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಈ ತಿಂಬೋಣ ಖಾಯಿಲೆಯೆಂಬುದು ವಿಶ್ವವ್ಯಾಪಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅಂದ್ರೆ ಯಾವನೋ ಒಬ್ಬ ಒಂದು ಕಡೆ ಸಗಣಿಯನ್ನು (ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಂತೆ!) ಉಪ್ಪು, ಖಾರ ಹಾಕಿ ಕರಿದು ಮಾರಿದರೂ ಸಹ ಅರಿಯದೆ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆಯಪ್ಪ ಎಂದು ತಿಂದು ಬಿಡುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ....!! ತಮಗೆ ಏನೆಂದೇ ತಿಳಿಯದೆ ಹೊಸ ರುಚಿ ಎಂದು ತಿಂದು ಬಂದ ಆಂಟಿ ಸುಮ್ಮನಿರುತ್ತಾಳೆಯೇ..!? ಖಂಡಿತ ಇಲ್ಲಾ.... ತಕ್ಷಣ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಆಂಟಿಗೆ ಫೋನಾಯಿಸಿ "ಏನ್ರೀ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ನಿಮ್ಗೆ ಗೊತ್ತೇನ್ರೀ, ನಮ್ ಬೀದಿ ಕೊನೇಲಿ ಒಂದು ಹುಡ್ಗ ಅದೇನೋ ಚಾಟ್ ಅಂಗಡಿ ಹಾಕಿದಾನೆ ಕಣ್ರೀ ಹೊಸ್ದಾಗಿ.... ಎಷ್ಟ್ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕೊಡ್ತಾನೆ ಅಂತೀರಾ...!! ಇವಾಗ ತಾನೇ ನಾನು ನಮ್ಮೆಜಮಾನ್ರು ತಿನ್ಕೋ ಬಂದ್ವಿ....ನೀವು ಟೇಸ್ಟ್ ನೋಡಿ ಒಂದ್ಸಲ... ಅದೆನನೋ ಕರ್ದು ಮಸಾಲೆ ಹಾಕ್ಕೊಡ್ತಾನ್ರೀ... ಎಲ್ಲೂ ತಿಂದೊರೋಲ್ಲ ನೀವು A1 ಕಣ್ರೀ...." ಹೇಗಿದೆ ವರಸೆ...!!! ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೆ ಪಕ್ಕದ ಆಂಟಿ ಬಿಟ್ಟಾರೆಯೇ... ತಕ್ಷಣವೇ ಗಂಡನಿಗೆ ದುಂಬಾಲು ಹೋಗಿ ಬರೋಣ ನಡೀರ್ರಿ ಎಂದು....! ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಬೀದಿಯ ಮಂದಿಯೆಲ್ಲಾ ಅಲ್ಲಿ ಹಾಜರಿ ಗುಜರಾಯಿಸಲು ಶುರುವಿಟ್ಟುಕೊಂಡೆ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೇ ಆ ಹುಡುಗನ special masaala (!) ಬೀದಿಯಲ್ಲೆಲ್ಲಾ famous ಆಗಿಯೇ ಬಿಡುತ್ತೆ......

       ಇಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲಾರೀ, ಈ ತಿಂಬೋಣವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಇನ್ನೊಂದು ಖಯಾಲಿ ಇದೆ ಈ ಆಂಟಿಯರಲ್ಲಿ... ಏನೂ ಅಂತೀರಾ? ಅದೇ ನಿಮಗೆಲ್ಲ ತಿಳ್ದಿರೋ beauty parlor ಫೋಬಿಯಾ ಬಗ್ಗೆ ಕಣ್ರೀ ನಾ  ಹೇಳೋಕೆ ಹೊರ್ಟಿರೋದು...! ಗಂಡಂದಿರು ಏನೇ ಅನ್ನಲಿ ಈ ಆಂಟಿಯರಿಂದ ತಾನೇ ನಮ್ಮ beauty parlor ನಡೆಸ್ತಿರೋ ಎಷ್ಟೋ ಆಂಟಿಯರ ಮತ್ತು ಹುಡುಗಿಯರ ಜೀವನ ನಡೀತಿರೋದು. ನೀವು ಒಮ್ಮೆ beauty parlor ಗೆ ಹೋಗಿ ನೋಡಬೇಕು. ನಮ್ಮಂತ ಪ್ರಪಂಚ ಕಂಡಿರದ ಹುಡುಗಿಯರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಂಡು, ವಯಸ್ಸಾದರೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲಾರದ ಆಂಟಿಯರ ದಂಡೇ ಅಲ್ಲಿ ಠಳಾಯಿಸಿರುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ ವೇಷ ನೋಡಬೇಕು ಅಲ್ಲಿ... ಆಹಾ ಇದೇನಪ್ಪ ಇದು ಅವರ ಗಂಡಂದಿರಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಎನಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ....! ನಮಗೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ನೋಡಲು ನಾಚಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಕೂಡ...!! ಪಾಪ ಆ ಗಂಡನೆಂಬ ಮಂಕುದಿಣ್ಣೆಯಾದರೂ ಏನೂ ಮಾಡುತ್ತೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ತಪ್ಪಿಗೆ ಇರಲೇ ಬೇಕಲ್ಲ ಜೊತೆಗೆ...! 

         ಇಂತಹ ತರಹೇವಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದೆಯೇ busy ಯಾಗಿರುವ ನಮ್ಮ ಆಂಟಿಯರು ಅದೆಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮೈ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ ಅಂತೀರಾ...?! ಇದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರವೆಂಬಂತೆ ಬಹುಪಾಲು ಅಂಕಲ್ ಗಳು ತಮ್ಮ ಹೆಂಡತಿಯ ಗಜಕಟಿಗಳನ್ನು ಎರಡು ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾರದೆ ನಾಲ್ಕು ಕಣ್ಣುಗಳ ಮೊರೆ ಹೋಗಿರುವುದು... !!

        ಅಂದ ಹಾಗೇ ಇನ್ನೊಂದು ವಿಷ್ಯ ಮರ್ತಿದ್ದೆ. ಏನೂ ಅಂತೀರಾ... ಅದೇ ಕಣ್ರೀ ಈ ಟಿವಿ ಧಾರಾವಾಹಿಗಳಿಗೂ ಆಂಟಿಗಳಿಗೂ  ಇರುವ  link ಬಗ್ಗೆ.... ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಿಂದ ರಾತ್ರಿಯವರೆಗೆ ಒಂದನ್ನೂ ಬಿಡದೆ ಅಷ್ಟೂ ಧಾರಾವಾಹಿಯ ವೀಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ busy ಅಗೊಗಿದ್ದಾರೆ ಪಾಪ ನಮ್ಮ ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಪ್ರೀತಿಯ ಆಂಟೀರು! ಈಗಿನ ಧಾರಾವಾಹಿಗಳೋ  ಅದರ ಕಥೆಯೋ..ಬರೀ ಮನೆ ಮುರಿಯುವ ಅಥವಾ ಎರಡೋ ಮೂರೋ  ಮದುವೆಯಾಗುವ ಗಂಡಸಿನ ಕಥಾ ಹಂದರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಕಥೆಗಳೇ ಅಪರೂಪ... ಅದರೂ ಇಂಥ ದಾರಾವಾಹಿಗಳೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಆಂಟಿಯರಿಗೆ ಅಚ್ಚು - ಮೆಚ್ಚು. ಮನೆಯವರಿಗೆ ಬೇರೆ channel ಹಾಕಲೂ ಕೊಡದೆ ಅಡಿಗೆ ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಬದಿಗೊತ್ತಿ, ಇಂಥಹ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನರಾಗಿ ಟಿವಿಯ ಮುಂದೆ ಅಳುತ್ತಾ ಕುಳಿತರೆಂದರೆ ಮುಗಿಯಿತು... ಅಂದು ಗಂಡ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅಳಿದುಳಿದ ಚೂರು ಪಾರು ಊಟವೇ ಗತಿ. ಹೇಗೆ ನೋಡಿದರೂ ultimate sufferers ಅಂದ್ರೆ ನಮ್ಮ uncle ಗಳು ಪಾಪ...!!

        ಅಲ್ಲ ಕಣ್ರೀ, ನಂಗೆ ಅರ್ಥ ಆಗದೆ ಇರೋ ಇನ್ನೊಂದು ವಿಷ್ಯ ಅಂದ್ರೆ .... ಈ ಅಂಕಲ್ ಗಳಿಗೆನೋ ಆಂಟಿಗಳು ಅನಿವಾರ್ಯ, ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರಲ್ಲ ಇರಲೇಬೇಕು.... ಆದರೆ ಈ ನಮ್ಮ ಹುಡುಗರಿಗೆ ಅದೇನೋ ಆಂಟಿಗಳ ದಾಹ ಕಣ್ರೀ. ಅದ್ಯಾಕೋ ಆಂಟಿಯರ ಮೋಹ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತಿಯೇ ಇರುತ್ತದಲ್ಲ ಹುಡುಗರಿಗೆ ಅದ್ಯಾಕೆ ಅಂತಾ....!?! ಅದ್ಕೆ ಇರ್ಬೇಕು ನಮ್ಮ ಸಿನಿಮಾ ಕ್ಷೇತ್ರ ಆಂಟಿ ಪ್ರೀತ್ಸೇ, ಆಂಟಿ ತುಂಬಾ ತುಂಟಿ - ಯಂಥ ಸಿನಿಮಾಗಳನ್ನು ತೆಗೆದಿದ್ದು....!!

    ನಮ್ಮ ಕರೀನಾ ಕಪೂರ್ ಳಂಥ 'zero size' ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ನಮ್ಮ ಹುಡುಗರು ಕನಸಿನಲ್ಲೂ ಆಂಟಿ-ಆಂಟಿ ಎಂದು ಕನವರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂದರೆ, ಅದು ಹುಡುಗರ 'ಆಂಟಿ ಮೋಹ'ವೋ ಇಲ್ಲಾ ಆಂಟಿಯರಿಗೆ ಇರುವ ದಾಹವೋ....!!!? 

          ನಮಗೇನ್ ಗೊತ್ತು ಸ್ವಾಮೀ........!!!!

ಕಾವ್ಯಾ ಕಶ್ಯಪ್.....
(ಸೀರಿಯಸ್ ಬರಹಗಳ ಹೊರತಾಗಿ ಬರೆಯುವ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪ್ರಯತ್ನ... ) 

ಯಾಂತ್ರಿಕ ಬದುಕಿನ ನಡುವೆ ...... ಸಂಬಂಧಗಳು....

(ಭಾಗ 2)
         

        ಮೊನ್ನೆ ಅತ್ತಿಗೆ ಮೇಘಾ ಜೊತೆ ಒಂದು ಪಾವತಿಸಿ ಉಳಿಯುವ ಮನೆ (paying guest home) ಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ, ಒಬ್ಬ ಸ್ನೇಹಿತೆಯನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಲು. ಅಲ್ಲಿರುವ ಹುಡುಗಿಯರು ಕೆಲವರನ್ನು ನೋಡಿ ದಂಗಾಗಿ ಹೋದೆವು ನಾವಿಬ್ಬರು.... ಯಾವುದೇ ಅಂಕೆ ಶಂಕೆಯಿಲ್ಲದೆ ಬೀದಿ ಬಸವಿಯರಂತೆ ಇದ್ದಾರೆ....!! ನಮ್ಮ ಕಡೆ ಹೇಳುತ್ತಾರಲ್ಲ 'ಸುಳಿದು ಬಿಟ್ಟ ಬಸವನ ಹಾಗೆ' ಎಂದು.... ಅವರು 'ಎಲ್ಲರೊ'ಡನೆಯೂ friendly ಯಂತೆ...! ನಮ್ಮೊಡನೆಯೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದರು. ಅವರಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ತುಂಬಾ modern ಹುಡುಗಿಯರು, ಅವರು ನಮಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಪರಿಚಯವಿದ್ದಿದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಜೊತೆಯೇ ಮಾತನಾಡುತ್ತ ಕುಳಿತರು. ಎಷ್ಟೆಂದರೂ friendly nature ಅಲ್ಲವೇ ಅವರದ್ದು.... ಅಂದಿನ ಸಂಭಾಷಣೆಯ ಒಂದು ತುಣುಕನ್ನು ಮಾತ್ರ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ:

 ಅವಳು: ಎಲ್ಲಿದ್ದೀಯ ಮೇಘಾ ನೀನು...? hostel .....? 

ಮೇಘಾ: ಅಲ್ಲಪ್ಪ ಸಧ್ಯ 'm lucky.... ನಾನು ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನ ಜೊತೆ ಆರಾಮಾಗಿ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇರೋದು....

ಅವಳು: ಓಹ್...ಹೌದಾ... ಅದ್ಹೇಗೆ ಇರ್ತೀರಾ family ಜೊತೆ, ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನ ಜೊತೆ...!! ಕಷ್ಟಾಪ್ಪ... so many restrictions......!!

ಮೇಘಾ: ಹೌದಾ....?!!! ನನಗೇನು ಹಾಗನ್ಸಲ್ಲಪ್ಪ... ಖುಷಿ ಆಗುತ್ತೆ....

ಅವರಿಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಳು: (ಇನ್ನೊಬ್ಬಳಿಗೆ) ಹೇಗಿರ್ತಾರೋ ಅಲ್ವೇನೆ ... ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗ್ಬೇಡ..ಇಲ್ಲಿ ಬರ್ಬೇಡ...ಹೀಗಿರು...ಹಾಗಿರು... ಅಯ್ಯಪ್ಪಾ... ಬರೀ ಇದೇ ಗೋಳು ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನದು....

ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು: ಹುಂ ಕಣೆ..ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ ಜೊತೆ ಮನೇಲಿದ್ರೆ ಅದೊಂಥರ Jail ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದಂಗೆ ಇರತ್ತೆ... ಇಲ್ಲಿ ನಾವು ಎಷ್ಟು ಆರಾsssssಮಾಗಿ ಇದೀವಪ್ಪ... freeeee birds.... ಹೇಳೋರಿಲ್ಲ ಕೇಳೋರಿಲ್ಲ....!!

        ಉಫ್... ಎಂದು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರ ಬಂದೆವು ನಾನು ಮೇಘಾ....! "ಅದೇನು ಹುಡ್ಗೀರಪ್ಪ ಇವ್ರೆಲ್ಲಾ...." ಇಬ್ಬರಿಂದಲೂ ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಉದ್ಘಾರ...!! ಹೆತ್ತ ಅಮ್ಮ-ಅಪ್ಪನೊಡನೆ ಇರುವುದಕ್ಕೇ ಇವರಿಗೆ ಕಷ್ಟವಾದರೆ ಇನ್ನು ಯಾರೊಡನೆ ಇವರೆಲ್ಲ ಬದುಕಿ ಬಾಳಿಯಾರು....?! ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ತಮ್ಮ ಸುಖವನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು ನಮ್ಮನ್ನು  ಸಾಕಿ ಸಲುಹಿದ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯೇ ಬೇಡವೆಂದಾದಲ್ಲಿ ಇವರೆಲ್ಲಾ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಅತ್ತೆ-ಮಾವನೊಡನೆ ಬಾಳಿಯಾರೆ... ಇಂಥವರೇ  ಅತ್ತೆ-ಮಾವ, ಮೈದುನ -ನಾದಿನಿ ಯಾರ ತಂಟೆಯೂ ಇಲ್ಲದ ಮನೆ ಹುಡುಗ ಬೇಕು ಹೇಳುವುದು ಎಂಬುದರ ಅರಿವು ನಮಗೆ ಅವೊತ್ತು ಆಯಿತು.

        ಮೊದಲಿನ ಕಾಲದ ಹೆಣ್ಣಿಗೂ, ಈಗಿನ ಕಾಲದ ಹೆಣ್ಣಿಗೂ ಇಷ್ಟೊಂದು ಅಜಗಜಾಂತರ ಹೇಗೆ ಬಂತು....? ಈ ಪರಿವರ್ತನೆಗೆ ಕಾರಣವೇನು...? ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಬೆಳೆಸುವ ಸಂಸ್ಕಾರವೇ...? ಅಥವಾ ಈಗಿನ modernization ಎನ್ನುವುದರ ಪರಿಣಾಮವೇ...? ಇಲ್ಲಾ generation gap ಎನ್ನುವ ವಾದವೇ...?

         ಕಾರಣ ಏನೇ ಇದ್ದರೂ ಮೊದಲಿನ ಕೂಡು ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿದ್ದ ಸಂತಸ, ಹಬ್ಬ-ಹರಿದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ಜೊತೆ ಪೂಜೆ, ಸಿಹಿ ಮಾಡಿ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಸಂಭ್ರಮ, ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆ ಹಾಕಿದಾಗ ಮಕ್ಕಳ ಮುಖದಲ್ಲಿನ ಖುಷಿ ಇವೆಲ್ಲ ಈ modernization ನಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ.ಯಾಂತ್ರಿಕ ಬದುಕಿಗೆ ನಾವೆಲ್ಲಾ ಎಷ್ಟೊಂದು ಒಗ್ಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡರೆ ಬೇಜಾರಾಗುತ್ತದೆ. ಹಳೆ ಖುಷಿ-ಸಂಭ್ರಮವನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡರೆ ಈಗಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಪಿಚ್ಚೆನಿಸುತ್ತದೆ...

        ಆಗಿನ ಮದುವೆಗಳು ಯಾರೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದವನ ಜೊತೆ ನಡೆದರೂ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯಿರುತ್ತಿತ್ತು... ಮನಸ್ತಾಪಗಳು ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬರುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆಗಿನ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಂಗಸರೇ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಈಗಲೂ ಅದೇ ನಿರಿಕ್ಷೆಯಿಂದಲೇ ಹಲವಾರು ಸಂಬಂಧಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತಿವೆ. ಸ್ತ್ರೀಯರು ಈಗ ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಸ್ವತಂತ್ರರಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹೊರಗಿನ ಪ್ರಪಂಚದ ಜೊತೆ ಸ್ಪರ್ಧಿಸುವಂತಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಈಗಿನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಗಂಡು-ಹೆಣ್ಣು ಇಬ್ಬರೂ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಬಹು ಮುಖ್ಯ. ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಪ್ರೀತಿಸಿ ಮನೆಯವರನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಯಿಸಿ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಮದುವೆಯಾದವರು ಅದೇ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಬೇರೆ-ಬೇರೆಯಾಗುತ್ತಿರುವುದು ದುಃಖಕರ ಸಂಗತಿ. ಮದುವೆಗೆ ಮೊದಲು ಇದ್ದ ಪ್ರೀತಿ-ಪ್ರೇಮ ಅದೆಷ್ಟು ಬೇಗ ಅದೆಲ್ಲಿ ಮಾಯವಾಗುತ್ತದೋ.. ಎಲ್ಲವೂ ಎಂದಲ್ಲ, ಆದರೆ ಬಹುತೇಕ ಪ್ರೇಮ ವಿವಾಹಗಳು ಕುಸಿದು ಬೀಳುತ್ತಿವೆ. ಪ್ರೀತಿಸುವಾಗ ಹುಡುಗನಾದವನು ಯಾವಾಗಲೂ ತನ್ನ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಒಲಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗಿಷ್ಟವಾದ ಕೆಲಸಗಳನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯ ಗಾಢತೆ ಹೆಚ್ಚಿರುತ್ತದೆ. ಮದುವೆಯಾದ ಮೇಲೇ ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಹೆಂಡತಿಯಲ್ಲವೇ ಜೊತೆಗಿದ್ದೆ ಇರುತ್ತಾಳೆ ಎನ್ನುವ ಭಾವನೆಯಿಂದ ಹಕ್ಕು-ಅಧಿಕಾರಗಳ ಸ್ವರ ಜೊತೆಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಹುಡುಗಿಯಾದವಳು ಮೊದಲು ಕಂಡಿದ್ದ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಹೆಂಡತಿಯಾಗಿ ಪಡೆಯಲು ಆಗದಾದಾಗ ಅವಳಲ್ಲಿನ ಪ್ರೀತಿ ಕೂಡ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯ ಮನೋಭಾವ ಕುಗ್ಗಲಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ.  ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭಗಳು ಜಾಸ್ತಿಯಾದಾಗ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೇ ದಾಂಪತ್ಯದ ಕೊಂಡಿ ಕಳಚಿಕೊಳ್ಳಲಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ.....

   

        ಪ್ರೀತಿಸುವಾಗ ಒಲಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ತಾನಿರುವುದೇ ಹೀಗೆ ಎಂಬಂತೆ ನೈಜ ರೂಪದಲ್ಲೇ ಅಂತರಾಳದಿಂದ ಪ್ರೀತಿಸಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಅಂತಹ ಪ್ರೀತಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಹೀಗಿದ್ದಾಗ ಪ್ರೇಯಸಿಗೆ ತನ್ನ ಹುಡುಗ ಹೇಗೆ ಎಂಬುದರ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರಿವಿರುವುದರಿಂದ ನಂತರವೂ ಅದೇ ಸ್ವಭಾವ ಅವನಲ್ಲಿ ಕಾಣುವುದರಿಂದ ಪ್ರೀತಿ ಎಂಬುದು ಸಿಹಿ ನೀರಿನ ಒರತೆಯಂತೆ ಸದಾ ಬಾಳಿನಲ್ಲಿ ಹರಿಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಬದಲಿಗೆ 'ಅವಳಿಗಾಗಿ' ನೈಜ ಸ್ವಭಾವದ ಮೇಲೇ ಪೊರೆ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡರೆ ಮದುವೆ ನಂತರ ಪೊರೆ ಕಳಚಿದಾಗ, 'ನನ್ನವನು ಮೊದಲು ಹೀಗಿರಲಿಲ್ಲ ಈಗ ಹೀಗೆಕಾದ' ಎಂದು ಹೆಂಡತಿಯಾದವಳಿಗೆ ಕಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದರೆ, ತಿಳಿಯಾದ ನೀರಿಗೆ ಕಲ್ಲೆಸೆದಂತೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ತರಂಗಗಳು ಏಳಲಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಅವನು ಬದಲಾದವನು ಅವನೇ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಲಿ ಎಂದು ಇವಳು, ಅವಳು ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಅವಳೇ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದು ಇವನು... ತಾನೇಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಭಾವನೆ ಇಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಬಂತೆಂದರೆ ಸಂಸಾರವನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಿಲ್ಲಿಸುವುದು ದುಃಸ್ತರ. 

        ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಮೊದಲಿನವರಂತೆ ನಿಭಾಯಿಸಲು ನಮ್ಮಿಂದಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬುದಂತೂ ಕಟು ಸತ್ಯ... ಇದಕ್ಕೆ ಏಕ ವ್ಯಕ್ತಿ  ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಅವರವರೇ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬಹುದೇ ವಿನಃ ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ಏನೋ ಸಲಹೆ ನೀಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.........!! 

ಕಾವ್ಯಾ.....

ನೆನಪಿನಂಗಳದಿಂದ... ನೈಜ ಬದುಕಿಗೆ....

  

    

          ಸುಮ್ಮನೆ ಬೇಜಾರಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ಮನಸ್ಸು ಹಳೆಯದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮೆಲಕು ಹಾಕುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾಲೇಜಿಗೆ ರಜೆ ಬಂತೆಂದರೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದ ಅತ್ತೆ ಮನೆಯ ನೆನಪಾಯ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ದಿನಗಳು, ಎಷ್ಟು ದಿನವಾದರೂ ಬೇಸರವೇ ಆಗದಿದ್ದ ಆ ಮನೆ, ಅತ್ತೆ, ಮಾವ, ಮಕ್ಕಳು, ಅವರ ಮನೆಯ ಅಜ್ಜ ಎಲ್ಲರೂ ನೆನಪಾದರು. ಅವರ ಮನೆಯ ಎದುರಿಗೆ ಇದ್ದ ಅಘನಾಶಿನಿ ನದಿಯಲ್ಲಿ ೩-೪ ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಸಮಯದ ಪರಿವೆಯೇ ಇಲ್ಲದೆ ಮುಳುಗಿರುತ್ತಿದ್ದ ಆ ದಿನಗಳು.......... ಆಹಾ ನಿಜಕ್ಕೂ ಮನ ಹಗುರಾಗಿದ್ದ ದಿನಗಳವು. ಯಾವ ಜಂಜಾಟವಿಲ್ಲದೆ  ಮಕ್ಕಳೊಡನೆ ಆಡಿಕೊಂಡು, ಅತ್ತೆ - ಮಾವನೊಡನೆ ಹರಟೆ ಹೊಡೆದುಕೊಂಡು ಅಘನಾಶಿನಿ - ಪಾಪನಾಶಿನಿ ಎನ್ನುತ್ತಾ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಸುಂದರ ದಿನಗಳು... ನೀರೆಂದರೆ ಅತೀವ ಹುಚ್ಚಿದ್ದ ನಾನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಭಾವಯ್ಯನನ್ನು ನದಿ ತೀರದಿಂದ ಹೊರಡಿಸಲು ಅತ್ತೆಯಂತೂ ಕಮ್ಮಿ ಎಂದರೂ ಒಂದು ಘಂಟೆ 'ಸಾಕ್ರೋ ಬನ್ನಿ ಮನೆಗೆ ಹೋಗೋಣ' ಎಂದು ಗೋಗರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. 

      

        ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಪ್ರತಿ ಬೇಸಿಗೆ ರಜೆಯಲ್ಲಿ ತಪ್ಪದೆ ಪಯಣ ಬೆಳೆಸುತ್ತಿದ್ದ ತಾಣವದು. ಅತ್ತೆ ಮಾವ ಜಗಳವಾಡಿ ಮಾತು ಬಿಟ್ಟರೆ ಆ ದಿನ ಅವರನ್ನು ನದಿ ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರೆ ಅವರು ಮತ್ತೆ ಒಂದಾದರು ಎಂಬುದು ಶತಸಿದ್ಧವಾಗಿತ್ತು. 'ನಾನು ಬರುವುದಿಲ್ಲ, ನೀವು ಹೋಗಿ ಬನ್ನಿ' ಎಂದು ಒಣ ಹುಳಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಮಾವ ನಾವು ಸಪ್ಪೆ ಮುಖ ಹಾಕಿ ನದಿ ಕಡೆ ನಡೆದಿದ್ದೇ ನಮ್ಮ ಹಿಂದೆಯೇ ಹಾಜರ್...! ನಾವು ಆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ನಗುತ್ತಾ ಮಾತನಾಡುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಖುಷಿಯಿಂದ ಕುಣಿಯುತ್ತಿದ್ದೆವು, ಏನೋ ನಾವೇ ಅವರ ಜಗಳವನ್ನು ಕೊನೆಗಾಣಿಸಿದೆವೆಂಬ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ.... ಗಂಡ  ಹೆಂಡಿರ ಮನಸ್ತಾಪ, ಜಗಳಗಳ ಅರಿವಿಲ್ಲದ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಅವರನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅದು ಒಂಥರಾ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಒಗ್ಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು.ಈಗಲೂ ಸಹ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಆ ಜೋಡಿಯ ಜೊತೆ ನದಿ ತೀರಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮರೆತು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಚ್ಚಂದವಾಗಿ ವಿಹರಿಸುವ ಅವರನ್ನು  ನೋಡಿದರೆ ನನಗೆ  ನೆನಪಾಗುವುದು ಅದೇ ಅತ್ತೆ ಹೇಳಿದ ಒಂದು ನೈಜ ಕಥೆ...

      

        ಆ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಸುಬ್ಬಜ್ಜಿ ಎಂಬ ಒಂದು ಅಜ್ಜಿಯಿದ್ದಾಳೆ. ಪಾಪ ಅವಳಿಗೆ ಏನೂ ಅರಿಯದ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮದುವೆ ಮಾಡಿ ಗಂಡನ ಮನೆಗೆ ಕಳಿಸಿದರಂತೆ. ತುಂಬಾ ಮುಗ್ಧ ಜೀವ ಅದು. ಮದುವೆ-ಗಂಡ-ಸಂಸಾರ ಎಂದರೆ ಏನು, ಅವುಗಳನ್ನು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ ನಿಭಾಯಿಸುವುದು ಹೇಗೆ, ತಾನು ಹೇಗಿರಬೇಕು ಗಂಡನೊಡನೆ ಹೇಗೆ ಬಾಳಬೇಕು ಎಂಬ ಜ್ಞಾನ ಕೂಡ ಇಲ್ಲದ ವಯಸ್ಸು. ಬಂದ ಮನೆಯಲ್ಲೋ ಕೂಡು ಕುಟುಂಬ. ಮನೆ ತುಂಬಾ ಜನ, ಮಕ್ಕಳು. ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ನಿಭಾಯಿಸಬೇಕು. ಓರಗಿತ್ತಿಯರು ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯವಳಾದ ಸುಬ್ಬಜ್ಜಿಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡಿಕೊಂಡರು. ಅವಳೂ ಸಹ ಅವರೆಲ್ಲರೊಡನೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಳು. 

     
        ಆಗಿನ ಕಾಲದ ಮದುವೆ ಮಾತ್ರ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಭಯಂಕರ. ಯಾರೆಂದೇ ತಿಳಿಯದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಡನೆ ಮದುವೆ... ತನ್ನ ಗಂಡ-ಯಜಮಾನ, ಮುಂದೆ ತನ್ನ ಸರ್ವಸ್ವವೇ ಆಗಿಬಿಡುವ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಭೇಟಿಯೇ ಮದುವೆ ಮಂಟಪದಲ್ಲಿ...!! ಅವನ ಕತ್ತಿಗೆ ಹಾರ ಹಾಕುವಾಗಲೇ ಅವನ ಮುಖದರ್ಶನ... ಯಾರೀತ, ನಾನೇಕೆ ಇವನೊಡನೆ ಬಾಳಬೇಕು ಎಂದು ಯೋಚಿಸುವಷ್ಟು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಾಗಲೀ ಬುದ್ದಿಮತ್ತೆಯಾಗಲೀ ಹೆಣ್ಣಿಗಿಲ್ಲ  ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ. 'ಏನೇ ಆಗಲಿ ಅವನೊಡನೆ ಬಾಳನ್ನು ಸವೆಸಬೇಕು. ಕಷ್ಟವೋ-ಸುಖವೋ ಅದು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಿನ್ನ ಮನೆ ಅಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ಹೊರಗಡೆ ಹೇಳದೆ ನಗು ಮುಖ ಹೊತ್ತು ಬದುಕು ಎಂಬುದು ಹಿರಿಯರ ಆಜ್ಞಾ ಭರಿತ ಉಪದೇಶ.

      

        ಸುಬ್ಬಜ್ಜಿಯೂ ಸಹ ಈ ಕಟ್ಟಳೆಯಲ್ಲೇ ಮದುವೆಯಾದವಳು. ಹದಿನಾರರ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಚೆಂದವಾಗಿ ಬೆಳೆದು ನಿಂತ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಇಪ್ಪತ್ತೇಳರ ಹುಡುಗ (!) ನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಮದುವೆ...! ಮೊದಲನೇ ರಾತ್ರಿ ಗಂಡನ ಒರಟುತನಕ್ಕೆ ಹೆದರಿ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಕುಳಿತ ಆ ಸುಂದರ ಮುಗ್ಧ ಹುಡುಗಿ ಭಯದಿಂದ ತತ್ತರಿಸಿದ್ದಳು. ಆ ಭಯಕ್ಕೆ ಪಾಪ ಅವಳು ಉಚ್ಚೆ ಹೊಯ್ದುಕೊಂಡಳಂತೆ..! ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಆ ಮನುಷ್ಯ ಮೈಲಿಗೆ ಆಗಿಹೋಯಿತು ಎಂದು ಅವಳನ್ನು ಮುಟ್ಟುವುದಕ್ಕೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ.  ಏನೂ ಅರಿಯದ ಬಾಲೆಯನ್ನು ಮದುವೆಯಾದ ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಸಿ ಹೇಳುವ ವ್ಯವಧಾನವಿಲ್ಲ... ಸಿಟ್ಟು, ಒರಟುತನ, ಮಡಿ-ಮೈಲಿಗೆ ಎಂಬುದೇ ಅವನ ಆಕಾರ ರೂಪ. ತನ್ನನ್ನು ನಂಬಿ ಬಂದಿದ್ದಾಳೆ ತಿಳಿಯದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು  ತಾನು ನಯವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿ ಹೇಳಿ ಒಲಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬ ಮೃದು ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲ... ಬದಲಿಗೆ ಅವಳ ತಿರಸ್ಕಾರ ತನಗೆ ಆದ ಅವಮಾನ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಹೊರನೆಡೆದೆ ಬಿಟ್ಟ ಆ ಮನುಷ್ಯ. ಅಂದಿನಿಂದ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಮುಟ್ಟುವುದಿರಲಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಿಸಲೂ ಇಲ್ಲ ಆ ಮಹಾನುಭಾವ..!! 

      

        ರಾತ್ರಿ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು 'ಮಾಳ' ಕಾಯುವ ನೆಪ ಹೇಳಿ ಮಾಳದಲ್ಲೇ ಮಲಗಲು ಶುರುಮಾಡಿಬಿಟ್ಟ. ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಅರಿತ ಸುಬ್ಬಜ್ಜಿಯ ಓರಗಿತ್ತಿಯರು ಅವಳನ್ನು ಸಹ ಗಂಡನ ಜೊತೆ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಹೋಗು ಎಂದು ಕಳಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲೂ ಸಹ ಅವಳನ್ನು ಮೈಲಿಗೆ ಎಂದು ಮುಟ್ಟದ ಆ ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ತಾನು ಹೊದ್ದು ಮಲಗಿದ... ಯಾವ ಚಳಿ, ಮಳೆ ಕೊನೆಗೆ ಯವ್ವನ ಕೂಡ ಅವನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕರಗಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ವ್ಯರ್ಥ ಪ್ರಯತ್ನವಾಯಿತು. ನಂತರ ಆ ಕೂಡು ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯರು ಹಿಸೆ ಆಗಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಸುಬ್ಬಜ್ಜಿಯದು ಬೇರೆಯದೇ ಮನೆ-ಸಂಸಾರವಾಯಿತು. ಎಷ್ಟೆಂದರೂ ಗಂಡ ಮಾತ್ರ ಒಲಿಯಲೇ ಇಲ್ಲ.  ಕನ್ಯೆಯಾಗಿಯೇ ಬರೋಬ್ಬರಿ ೩೦ ವರ್ಷ ಸಂಸಾರ (!) ಮಾಡಿದಳು ಸುಬ್ಬಜ್ಜಿ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಪಾಪ ಅವಳಿಗೆ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿನ ಸ-ನಿ-ದ-ಪ ಎಂಬುದರ ಅರಿವಿದ್ದರೆ ತಾನೇ...! ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆ ಮಹಾಪುರುಷನ ಆಯಸ್ಸು ತೀರಿ ಸುಬ್ಬಜ್ಜಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿದ್ದನವ. ಈಗಂತೂ ಸುಬ್ಬಜ್ಜಿ ಅಕ್ಷರಶಃ ಅನಾಥೆ... ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ಪ್ರೀತಿ-ಮೋಹವಿಲ್ಲದ ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಮುಗ್ಧತೆ, ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯ ಮೇಲೇ ನಿಂತ ಬದುಕು ಮತ್ತಷ್ಟು ಮೂರಾಬಟ್ಟೆಯಾಗಿ ಹೋಯಿತು.. 

     

        ಇಂತಹ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವಳ ದೂರದ ಸಂಬಂಧಿಯೊಬ್ಬರು ತಮ್ಮ ಜೊತೆ ಬಂದು ಇರು ಎಂದಾಗ ಬೇರೆ ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದೇ ಅವರೊಡನೆ ಹೊರಟದ್ದಾಯಿತು. ಎರಡು ಮಕ್ಕಳಿರುವ ಆ ಜೋಡಿಯ ಪ್ರೀತಿ, ಪ್ರೇಮ ಸಲ್ಲಾಪಗಳು ಸುಬ್ಬಜ್ಜಿಗೆ ಏನೋ ಉತ್ತರ ಹೇಳಿದಂತೆ ಭಾಸವಾಗತೊಡಗಿತು. 'ತನಗೇಕೆ ಮಕ್ಕಳಾಗಿಲ್ಲ ದೇವರೇ ...' ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಮುಗುದೆ 'ಓಹೋ ನಾನೂ ಸಹ ಹೀಗೆ ಗಂಡನೊಟ್ಟಿಗೆ ಒಂದೇ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದರೆ ನನಗೂ ಮಕ್ಕಳಾಗುತ್ತಿತ್ತು...' ಎಂದು ಮನದಲ್ಲಿಯೇ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಅದನ್ನು ಅತ್ತೆಯ ಬಳಿಯೂ ಕೇಳಿದ್ದರಂತೆ...!! 

      

        ಅಬ್ಬಾ..! ನನಗಂತೂ ಈಗಲೂ ಸಹ ಸುಬ್ಬಜ್ಜಿಯನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಸೂಜಿ ಚುಚ್ಚಿದ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತದೆ.. ಎಂಭತ್ತು ವರ್ಷವಾದರೂ ಇನ್ನೂ ಕನ್ಯೆಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿದ ಆ ಜೀವ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಅದೇನು ಸುಖ ಕಂಡಿತು..!! ಅದರೂ ತುಟಿಪಿಟಿಕ್ಕೆನ್ನದೆ ಗಂಡನೆಂಬ ಗಂಡನೊಡನೆ ಪೂರ್ತಿ ಜೀವನ ಸವೆಸಿತು. ಸುಂದರ ಯವ್ವನ ಗಂಡನ ಸ್ವಾಭಿಮಾನ, ಅಸಂಬದ್ಧ ಕಟ್ಟುಪಾಡಿನ ತುಳಿತಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕು ನುಚ್ಚು ನೂರಾಯಿತು.... ಅದರೂ ಏನನ್ನೂ ಅರಿಯದೆ ಗಂಡನ ಸೇವೆಯೇ ತನ್ನ ಕೆಲಸ ಎಂದು ನಂಬಿಕೊಂಡು ಬದುಕಿ ವಿಧವೆಯಾದಳು ಸುಬ್ಬಜ್ಜಿ.

    

       ಆಗಿನ ಕಾಲದ ದಾಂಪತ್ಯ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿರಲು ಕಾರಣ ಹೆಂಗಸರು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡು ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಿದ್ದರಿಂದಲೇ...!? ಇಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಯಾಕೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ವಿಚ್ಛೇದನಗಳು, ಕಲಹಗಳು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿವೆ...? ನಿಜಕ್ಕೂ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯೆಂಬುದು ಗಂಡ-ಹೆಂಡತಿ ಇಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಇರಬೇಕಾದ ಅಂಶ. ಆದರೆ ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಅದು ಯಾರೊಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಪ್ರೀತಿಸಿ ಮದುವೆಯಾದವರೂ ಸಹ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಕಿತ್ತಾಟಗಳನ್ನೇ ದೊಡ್ಡದು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬೇರಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ವಿಷಯಗಳು ಭೀಕರ ರೂಪ ತಾಳಿ ಸಂಬಂಧಗಳ ಹರಣಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಸಂಬಂಧಗಳ ಸವಿ-ಸಿಹಿ ಮಾಯವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಯಾಕೆ ಮೊದಲಿನ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಮಾಯವಾಗಿದೆ..?! ಅವರಂತೆಯೇ ಎಲ್ಲಾ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಹೆಣ್ಣು ಮಾತ್ರ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಮೊದಲಿಂತಾಗುತ್ತದೆಯೇ...? ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ಸಮಾನ ಹಕ್ಕು ನೀಡುತ್ತಿರುವುದೋ ಅಥವಾ ಸಮಾನ ವಿದ್ಯರ್ಹತೆಗಳೇ ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇ...?! ಸ್ತ್ರೀ ಸಬಲೀಕರಣವೆಂಬುದೆ ಸಂಬಂಧಗಳ ಆಹುತಿಗೆ ಎಡೆ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿತೆ ...!!? ಕಾರಣ ಏನೇ ಇದ್ದರೂ ಇದರಿಂದ ಮಾನವ ಬದುಕಿನ ಸುಂದರ ಸಂಬಂಧಗಳಿಗೆ ತಿಲಾಂಜಲಿ ಕೊಡುವಂತಾಗಿದೆ... ಸಮಾಜ ಬೆಳೆದಂತೆ ವ್ಯಕ್ತಿ-ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ನಡುವಿನ ಪ್ರೀತಿ-ವಿಶ್ವಾಸಗಳು ಕಡಿಮೆ ಆಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದಂತೂ ಕಟು ಸತ್ಯ ಅಲ್ಲವೇ...!!?? 

(ಮುಂದಿನ ಭಾಗವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ ದಯವಿಟ್ಟು ನೋಡಿ..)

ಕಾವ್ಯಾ.....